ေဝါျမိဳ႕က ခြပ္ေဒါင္း…. သို႕ အမွတ္တရ

(National Endowment for Democracy/NED ၌ ဆရာေမာင္ဝံသ ေဆြးေႏြးေနစဥ္။)

ေဝါျမိဳ႕က ခြပ္ေဒါင္း…. သို႕ အမွတ္တရ

ေအာင္ဒင္

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ဩဂုတ္လ ၁၀ ရက္ေန႕မွာ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းမိသားစုက ထုတ္ေဝတဲ့ "ေမာင္ဝံသ အမွတ္တရ" စာအုပ္မွ)

(၁) ၁၉၇၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၊ ရန္ကုန္

၁၉၇၉၊ ဇြန္လရဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ က်ေနာ္ (၁၀) တန္းစာေမးပြဲေအာင္ပါတယ္၊ အဂၤလိပ္၊ သခ်ၤာ ဂုဏ္ထူး ႏွစ္ဘာသာနဲ႕ပါ၊ က်ေနာ္႕ရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အင္မတန္ဂုဏ္ယူတဲ့ က်ေနာ္႕ေဖေဖ ဦးေက်ာ္ရွိန္က အဲဒီေန႕က က်ေနာ္႕ကို သူနဲ႕အတူ အလုပ္ကိုေခၚသြားပါတယ္၊

အလုပ္ဆိုေပမည့္ ေဖေဖ့မွာ ရုံးခန္းအတည္တက်မရွိပါ၊ ေဖေဖက ျမိဳ႕နယ္သတင္းေထာက္မို႕လို႕ မနက္ဆိုရင္ ေတာင္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္၊ စာတိုက္လမ္းဆံု၊ သုမဂၤလာလမ္းေပၚက ျမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းကို အရင္ဝင္ျပီး စိတ္ဝင္စားစရာ အမႈအခင္းအေျခအေနကို ရဲအရာရွိမ်ားထံ စံုစမ္းေမးျမန္းပါတယ္၊ ျပီးမွ ရဲစခန္းနဲ႕ ကပ္ရက္က ျမိဳ႕နယ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားစုေပါင္းရုံးကို သြားပါတယ္၊ ျမိဳ႕နယ္ရုံးမွာက ျမိဳ႕နယ္ေကာင္စီ၊ လုပ္ငန္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕၊ ဥပေဒရုံး၊ တရားရုံး၊ စည္ပင္သာယာ၊ အခြန္၊ မွတ္ပံုတင္ စတဲ့ ျမိဳ႕နယ္အဆင့္ အစိုးရ အဖြဲ႕အစည္းေတြ စုေပါင္းရုံးစိုက္ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ျမိဳ႕နယ္တရားရုံးေတြရွိလို႕ ေန႕စဥ္ အမႈစစ္ရာကို လာၾကတဲ့ တရားလိုေတြ၊ တရားခံေတြ၊ ေရွ႕ေနေတြ၊ မိသားစုဝင္ေတြနဲ႕ သူတို႕ကိုအမွီျပဳျပီးေပၚေပါက္လာတဲ့ လက္ႏွိပ္စက္လုပ္ငန္းေတြ၊ လဘက္ရည္ဆိုင္ေတြနဲ႕ စည္ကားလွပါတယ္၊ ေဖေဖတို႕သတင္းေထာက္ေတြနဲ႕ ေရွ႕ေနေတြက လက္ႏွိပ္စက္႐ိုက္သူ ဦးေဝလြင္ရဲ့ ဆိုင္ခန္းမွာ စုေဝးေလ့ရွိၾကပါတယ္၊ အဲဒီေနရာေလးမွာပဲ အမႈအခင္းေတြ၊ သတင္းေတြကို ေလ့လာျပီး ေန႕လည္ေလာက္မွာ သတင္းေရး၊ ျပီးရင္ ျမိဳ႕ထဲကိုထြက္ျပီး သတင္းစာတိုက္ကို သတင္းသြားပို႕ရပါတယ္၊

အဲဒီေန႕က ျမိဳ႕နယ္ရုံးမွာ ေတြ႕သမွ် သူ႕မိတ္ေဆြေတြကို သူ႕သားရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈကို ႂကြားလို႕ မဝေသးတဲ့ ေဖေဖက က်ေနာ္႔ကို သူနဲ႕အတူ ျမိဳ႕ထဲလိုက္ေစျပန္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္း လိုက္ခ်င္ပါတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ေဖေဖ့မိတ္ေဆြေတြက က်ေနာ္႕ကို မုန္႕ဘိုးေပးၾကလို႕ပါ၊ ဒီလိုနဲ႕ ေဖေဖနဲ႕အတူ သိမ္ျဖဴလမ္းေပၚက လုပ္သားျပည္သူ႕ေန႕စဥ္သတင္းစာတိုက္ကို ေရာက္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ေဖေဖ႕မိတ္ေဆြ အယ္ဒီတာေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြက က်ေနာ္႔ကို ခ်ီးမြမ္းၾက၊ မုန္႕ဘိုးေပးၾကနဲ႕ အဲဒီေန႕က က်ေနာ္အေတာ္ ခ်မ္းသာတဲ့ေန႕ပါ၊ ညေနေစာင္းေလာက္ၾကေတာ့ ေဖေဖနဲ႕အတူ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမအနားက (၃၃) လမ္း အလယ္ဘေလာက္ကို ေရာက္ပါတယ္၊ ေဖေဖက အဲဒီမွာ ေဖေဖတို႕ သတင္းစာဆရာေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ စုေဝးရာေနရာတစ္ခုရွိတယ္ ဆိုျပီး ေခၚသြားတာပါ၊ ေျမညီထပ္ တိုက္ခန္းကေလးရဲ့  အဝင္ဝမွာ "ခြပ္ေဒါင္းစာေပ" ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကေလး ခ်ိပ္ဆြဲထားတာကို ေတြ႕ေတာ့ အံ့ဩၾကည္ႏူးမိပါတယ္၊ ခြပ္ေဒါင္းဆိုတာ ေက်ာင္းသားသမဂၢရဲ့ သေကၤတပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ခြပ္ေဒါင္းစာေပဟာ ေက်ာင္းသားသမဂၢနဲ႕ ပါတ္သက္လိမ့္မယ္လို႕ က်ေနာ္ နားလည္မိပါတယ္၊ အခန္းထဲမွာေတာ့ ေဖေဖ့မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕ စကားေျပာေနၾကျပီး ေဖေဖက သူတို႕ကို က်ေနာ္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္၊

က်ေနာ္မွတ္မိသူကေတာ့ ခြပ္ေဒါင္းစာေပတိုက္ရဲ့  ပိုင္ရွင္နဲ႕ ဗိုလ္တစ္ေထာင္သတင္းစာ အယ္ဒီတာ ဦးစိုးသိမ္း (ေခၚ) စာေရးဆရာ ေမာင္ဝံသျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီေန႕က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္း (သို႕မဟုတ္) စာေရးဆရာေမာင္ဝံသကို က်ေနာ္ ပထမဆုံး ဆံုေတြ႕ဘူးတာပါ၊ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္က အန္ကယ္ ဘာသာျပန္ဆိုေရးသားတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီး ဟင္နရီကစ္ဆင္းဂ်ား၊ အေမရိကန္သမၼတ နစ္ဆင္၊ အစၥေရးဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ မိုေရွဒါယန္း၊ ခ်ီလီသမၼတ အာယန္းေဒး၊ ယူဂိုဆလပ္သမၼတ မာရွယ္တီးတိုး၊ အဂၤလိပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေမာင့္ဘက္တန္၊ ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္ ခ႐ူးရွက္တို႕ရဲ့  အထုပတိၱစာအုပ္ေတြ၊  ေရွ႕ေနၾကီးပယ္ရီေမဆင္ ဘာသာျပန္ဝတၳုေတြကို ဖတ္ခဲ့ျပီး အင္မတန္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူပါ၊ အဲဒီေန႕က အန္ကယ္႕ဆီက က်ေနာ္ မုန္႕ဘိုးမရပါ၊ အန္ကယ္႕စာအုပ္တိုက္ကထုတ္ေဝတဲ့ စာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီး ရခဲ့ပါတယ္၊

(၂) ၁၉၈၈၊ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မ်ား ၊ ရန္ကုန္

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုၾကီးေပၚေပါက္လာေတာ့ က်ေနာ္က ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေလးတစ္ဦးျဖစ္လာျပီး အန္ကယ္ကလည္း အစိုးရသတင္းစာတိုက္ေပါင္းစံုက အယ္ဒီတာမ်ား၊ သတင္းစာဆရာမ်ား၊ ပံုႏွိပ္စက္ဝန္ထမ္းမ်ားကို စုစည္းျပီး မဆလအစိုးရကို ဆန္႕က်င္တဲ့ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာပါတယ္၊ ဒါ့အျပင္ အဘဦးဝင္းတင္နဲ႕ အတူ စာေပအႏုပညာရွင္မ်ားရဲ့ စုစည္းမႈမွာလည္း ပါဝင္ဦးေဆာင္ခဲ့ပါတယ္၊ ရလာဒ္ကေတာ့ အန္ကယ္တစ္ေယာက္ သတင္းစာတိုက္က အျငိမ္းစားေပးခံရျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့  အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွာ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႕ဝင္နဲ႕ တတ္သိပညာရွင္အဖြဲ႕ဝင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာတာပါပဲ၊ အေရးေတာ္ပံုကာလနဲ႕ စစ္အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ အန္ကယ္နဲ႕ က်ေနာ္ သပိတ္စခန္းေတြမွာ၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရုံးမွာ စသည္ျဖင့္ ရံဖန္ရံခါေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကပါတယ္၊ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အန္ကယ္က က်ေနာ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားလက္က လြတ္ေအာင္ ေျပးလႊားေရွာင္တိမ္းရင္း ငတ္ျပတ္ေနတာသိလို႕က်ေနာ္႕ကို ေတြ႕တိုင္း မုန္႕ဘိုးေပးပါတယ္၊ ထမင္းေႂကြးပါတယ္၊ လဘက္ရည္တိုက္ပါတယ္၊

(၃) ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ ရန္ကုန္

က်ေနာ္က ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဧျပီလ (၂၃) ရက္ေန႕မွာ အဖမ္းခံရျပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ စစ္ေၾကာေရးစခန္းကတဆင့္ အင္းစိန္ေထာင္ကို ေရာက္ပါတယ္၊ အန္ကယ္လည္း အျခား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႕အတူ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံရျပီး အင္းစိန္ေထာင္ထဲေရာက္လာပါတယ္၊ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႕ မဆံုခဲ့ၾကပါ၊ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္ တစ္လေလာက္အလို၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ဧျပီလမွာ အန္ကယ္႕ကို စစ္အစိုးရက ျပန္လႊတ္ေပးျပီး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ခြင့္ရလို႕  သူ႕ရဲ့ ဇာတိေဒသ ပဲခူးတိုင္း၊ ေဝါျမိဳ႕နယ္ကေန ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခံရတယ္လို႕ ၾကားသိရပါတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အဖမ္းခံရလို႕ အင္အားေလ်ာ့နည္းေနတဲ့ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မီတီကို လူစားမထိုးပဲ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မီတီတာဝန္ကို ကိုယ္စားျပဳ ေဆာင္ရြက္မည့္ ဗဟိုအလုပ္ေကာ္မီတီ (Central Working Committee) ကို အန္ကယ္ဦးၾကည္ေမာင္ေခါင္းေဆာင္ျပီး ဖြဲ႕စည္းေတာ့ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းလည္း ဗဟိုအလုပ္ေကာ္မီတီဝင္တစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္၊

၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေမလ (၂၇) ရက္ေန႕မွာ က်င္းပတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အျပတ္အသတ္အႏိုင္ရတယ္ဆိုေတာ့ ေထာင္ထဲက က်ေနာ္တို႕ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအားလုံးလည္း အင္မတန္ေပ်ာ္ၾကတာေပါ့၊ နဝတစစ္အစိုးရက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို အာဏာလႊဲျပီးတာနဲ႕ ငါတို႕လြတ္ျပီလို႕ ယံုၾကည္မႈၾကီးခဲ့ၾကပါတယ္၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအေပၚ ဆက္ဆံေရးေျပာင္းျပီး ေကာင္းဟန္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္႕ေဖေဖက က်ေနာ္တို႕ ေထာင္ဝင္စာရက္မတိုင္မီမွာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရုံးကိုသြားျပီး အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းနဲ႕ေတြ႕၊ အေျခအေနေတြကို ေမးျမန္းစံုစမ္းျပီး ေထာင္ဝင္စာေန႕မွာ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းမွာလိုက္တာေတြကို က်ေနာ္တို႕ကို ျပန္ေျပာ၊ က်ေနာ္တို႕ကလည္း အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းကတဆင့္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို မွာခ်င္တာေတြကို ေဖေဖ့ကိုေျပာ၊ အဲဒီလိုနဲ႕ ေဖေဖက က်ေနာ္နဲ႕ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းတို႕အၾကား ဆက္သြယ္ေရးသမား လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္၊

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္နဲ႕ ေထာင္ထဲက ေက်ာင္းသားေတြက ေဖေဖနဲ႕ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းက တဆင့္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ပန္ၾကားခဲ့တာက ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၂၈) နဲ႕ (၂၉) ရက္ေန႕ေတြမွာ က်င္းပမည့္ ဂနီၵခန္းမညီလာခံကေန အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကဦးေဆာင္ျပီး လႊတ္ေတာ္ဖြဲ႕ဖို႕၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း နဝတစစ္အစိုးရကို လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးကို ဘယ္ေန႕ဘယ္ရက္ေနာက္ဆုံးထားျပီး ေခၚယူေပး ရန္ ရာဇသံေပးျပီး ေတာင္းဆိုဖို႕ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဂနီၵခန္းမညီလာခံက်င္းပတဲ့ ရက္ေတြမွာ အင္းစိန္ ေထာင္ထဲက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးၾကီးနဲ႕ တက္ႂကြေနခဲ့ၾကတာပါ၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ့ ဂနီၵခန္းမေၾကညာစာတမ္းမွာလည္း ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ကို ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလအတြင္းမွာ ေခၚယူဖြဲ႕စည္းေပးဖို႕ စစ္အစိုးရကို ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမည့္လည္း သူတို႕ထင္သလိုျဖစ္မလာတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ကို အသိအမွတ္မျပဳဖို႕ ပိုင္းျဖတ္ထားတဲ့ စစ္အစိုးရက အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းအပါအဝင္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အမ်ားအျပားကို စက္တင္ဘာလကစျပီး ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်လိုက္ပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႕ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းတစ္ေယာက္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ (၂၃) ရက္ေန႕မွာ ထပ္မံဖမ္းဆီးခံရျပီး ဂနီၵခန္းမေၾကညာစာတမ္းေရးသားမႈနဲ႕ စစ္ခံုရုံးက ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္ အျပစ္ေပးခံရပါတယ္၊

(၄) ၁၉၉၄၊ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္မ်ား၊ ရန္ကုန္

စစ္အစိုးရရဲ့ ေခါင္းေဆာင္အေျပာင္းအလဲ၊ "ေရြးေကာက္ပြဲျပီးရင္ အႏိုင္ရပါတီကို အာဏာလႊဲေျပာင္းေပးျပီး က်ေနာ္တို႕ စစ္တန္းလ်ားကို ျပန္ပါ့မယ္" လို႕ ကတိေပးရဲခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္ကို ဖယ္ရွားျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ နဝတ ဥကၠ႒ျဖစ္လာတဲ့ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွာ အမိန္႕အမွတ္ (၁၁/၉၂) နဲ႕ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးတာမို႕ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္၊ ဧျပီလ (၂၉) ရက္ေန႕မွာ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္း အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္က ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ျပစ္ဒဏ္ ေထာင္ေလးႏွစ္ပဲက်တာမို႕ ျပစ္ဒဏ္ေစ့ခ်ိန္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၇) ရက္ေန႕မွာ သရက္အက်ဥ္းေထာင္က လြတ္ေျမာက္ပါတယ္၊ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္နဲ႕ အန္ကယ္ဦးစိုးသိန္းတို႕ ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾကပါတယ္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ စာေပနယ္မွာပါ၊

အဲဒီအခ်ိန္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း ပထမအၾကိမ္ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က ျပန္မလြတ္ေသး၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္အေတာ္မ်ားမ်ားက ေထာင္ထဲမွာ၊ ေတာထဲမွာ ရွိေနျပီး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္႒ာနခ်ဳပ္မွာလည္း ဦးေအာင္ေရႊနဲ႕ က်န္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မျပိဳကြဲေအာင္ တည္းတည္းေလးရပ္တည္ေနၾကရတာပါ၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ့ တရားဝင္ရပ္တည္ခြင့္ မပ်က္ျပယ္ေရးအတြက္ ဥကၠ႒ဦးေအာင္ေရႊနဲ႕ လက္က်န္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ ဖမ္းဆီးခံေနရဆဲပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ေတာထဲေရာက္သြားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ပါတီက ထုတ္ပယ္ထားပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဆီ ျပန္မသြားေတာ့ပဲ သူ႕ရဲ့ မူလ စာအုပ္စာေပလုပ္ငန္းကိုပဲ ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ပါတယ္၊ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာတစ္ခုက စစ္အစိုးရရဲ့ ဖိအားေပးမႈေၾကာင့္ သူ႕ရဲ့ "ခြပ္ေဒါင္းစာေပ" ကို "ေဒါင္းစာေပ" လို႕ အမည္ေျပာင္းလိုက္ရတာပါ၊

က်ေနာ္ကလည္း ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ သရက္အက်ဥ္းေထာင္က ျပန္လြတ္လာျပီးတဲ့ေနာက္ ဝင္ေငြရွာဖို႕အတြက္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ေတာက္တိုမယ္ရ ဝင္လုပ္ရပါတယ္၊ ကာတြန္းဆရာအခ်ိဳ႕အတြက္ ကာတြန္းဇာတ္လမ္းေတြ အမည္မခံပဲ ေရးေပးရပါတယ္၊ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းရဲ့ "အေတြးအျမင္" လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းကလည္း အေတာ္ေအာင္ျမင္ျပီး အထူးသျဖင့္ အေတြးအျမင္မွာ ပင္တိုင္ေရးသားတဲ့ "ပထဝီေမာင္တင္" နဲ႕ "တာရာျငိမ္းခ်မ္း" ဆိုတဲ့ ကေလာင္ရွင္ႏွစ္ဦးရဲ့ စာေတြကို အင္မတန္လူၾကိဳက္မ်ားပါတယ္၊ ေနာက္က်မွပဲ "ပထဝီေမာင္တင္" ဆိုတာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ ရန္ကုန္တိုင္းက အန္ကယ္ဦးသိန္းတင္ (အက်ဥ္းေထာင္တြင္း ေသဆုံး)၊ "တာရာျငိမ္းခ်မ္း" ဆိုတာ အေျခခံပညာေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မင္းဇင္ (ယခု အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု) ဆိုတာ သိရပါတယ္၊ အန္ကယ္ဦးသိန္းတင္က "တင္သိန္းေမာင္" ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႕လည္း စာေတြေရးပါတယ္၊

က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မဂၢဇင္းရဲ့  ထုတ္ေဝသူ၊ ပိုင္ရွင္၊အယ္ဒီတာက "ပထဝီေမာင္တင္" ကို အရမ္းသေဘာက်ပါတယ္၊ သူ႕မဂၢဇင္းမွာ ပါဝင္ေရးသားေစခ်င္ပါတယ္၊ က်ေနာ္နဲ႕ ရင္းႏွီးမွန္းသိလို႕ "ပထဝီေမာင္တင္" ကို သူ႕မဂၢဇင္းမွာ ပါဝင္ေရးသားေအာင္ ဖိတ္ၾကားေပးဖို႕ တာဝန္ေပးေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း လြယ္လြယ္ကူကူတာဝန္ယူခဲ့ပါတယ္၊ တစ္ေန႕ (၃၃) လမ္းက အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းရဲ့ တိုက္ခန္းမွာ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္း၊ အန္ကယ္ဦးသိန္းတင္ ႏွစ္ေယာက္စလုံးနဲ႕ ဆံုပါတယ္၊ အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ္က အန္ကယ္ဦးသိန္းတင္ကို က်ေနာ္႕မဂၢဇင္းထုတ္ေဝသူရဲ့ ဖိတ္ၾကားခ်က္ကို ေျပာျပေတာ့ အန္ကယ္ဦးသိန္းတင္က ျပဳံးျပဳံးေလးနဲ႕ ျငင္းပါတယ္၊

အဲဒီမွာ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းက က်ေနာ္႕ကို ေျပာပါတယ္၊ "ကိုေအာင္ဒင္၊ တကယ္ေတာ့ ပထဝီေမာင္တင္ ဆိုတာ အန္ကယ္႔ရဲ့တိုက္ပိုင္ကေလာင္ေလ၊ အန္ကယ္႔တိုက္ပိုင္ကေလာင္ကို အန္ကယ္႔ကိုခြင့္မေတာင္းပဲ အျခားတိုက္မွာ ေရးဖို႕ကမ္းလွမ္းတာ တကယ္ေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူး" တဲ့၊ က်ေနာ္ ေခါင္းနဘန္းၾကီးသြားပါတယ္၊ အဲဒီလိုမ်ိဳး က်ေနာ္မစဥ္းစားမိခဲ့ပါ၊ က်ေနာ္ စာေပေလာကရဲ့ က်င့္ဝတ္တစ္ခုကို ခ်ိဳးေဖာက္မိလိုက္ပါျပီ၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ က်ေနာ္ အန္ကယ္ႏွစ္ေယာက္စလုံးကို အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ရပါတယ္၊ အန္ကယ္ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ခြင့္လႊတ္တယ္လို႕ ေျပာၾကပါတယ္၊ သူတို႕ခြင့္လႊတ္တယ္ဆိုေပမည့္ က်ေနာ္႕ရင္ထဲမွာေတာ့ အျပစ္ရွိသူတစ္ေယာက္ရဲ့  နာက်င္မႈကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ခံစားခဲ့ရပါတယ္၊

အဲဒီေနာက္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ က်ေနာ္ စကၤာပူႏိုင္ငံကို အလုပ္ရွာဖို႕ ထြက္ခြါခဲ့ပါတယ္၊ ခရီးမထြက္ခင္ အလုပ္ေလွ်ာက္ဖို႕ လိုအပ္တဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႕ စာစီပံုႏွိပ္ေတာ့ အန္ကယ္ကပဲဲ ကြန္ျပဴတာစာစီျပီး ပံုႏွိပ္ေပးပါတယ္၊ အခေၾကးေငြလုံးဝမယူပါ၊ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာ တစ္ၾကိမ္၊ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ တစ္ၾကိမ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေခတၱျပန္ေရာက္ပါတယ္၊ ေနရတဲ့ရက္က တိုေတာင္းလြန္းလို႕ အန္ကယ္နဲ႕ မေတြ႕ႏိုင္ခဲ့ပါ၊ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္လည္း ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါ၊

(၅) ၂၀၁၀၊၂၀၁၁ ခုႏွစ္မ်ား ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု 

တစ္ဆယ္႔ ငါးႏွစ္ ၾကာခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ အန္ကယ္နဲ႕ က်ေနာ္ ျပန္ဆံုဆည္းခြင့္ရပါတယ္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္ေနထိုင္တဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ဆံုဆည္းၾကတာပါ၊

က်ေနာ္တို႕ မေတြ႕ခဲ့ၾကတဲ့ (၁၅) ႏွစ္အတြင္းမွာ အန္ကယ္က အက်ဥ္းေထာင္ထဲကို တတိယအၾကိမ္ေရာက္ရွိခဲ့ပါေသးတယ္၊ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၁) ရက္ေန႕ကေန ၂၀၀၁ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၁၃) ရက္ေန႕အထိ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရပါတယ္၊ ေထာင္က ျပန္လြတ္ေျမာက္လာျပီးေတာ့ စာေပေလာကထဲ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္၊ သူအက်ဥ္းက်ကာလေတြမွာ "အေတြးအျမင္" မဂၢဇင္းကို မွန္မွန္ဆက္ထြက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ ဇနီးသည္ အန္တီေဒၚျမင့္ျမင့္ (သီရိဝံသ) ဆီက စာေပတာဝန္၊ မိသားစုတာဝန္ေတြကို မွ်ေဝကူထမ္းျပီး မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ တိုင္းျပဳ၊ ျပည္ျပဳေဆာင္းပါးေတြ ဆက္လက္ေရးသားေနပါတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္က အားကစားဂ်ာနယ္ေတြသာ အလုံးအရင္းနဲ႕ ရွိေနခ်ိန္မွာ "ျပည္သူ႕ေခတ္" အမည္နဲ႕ ရွားရွားပါးပါးႏိုင္ငံေရးဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဆရာေဖျမင့္၊ ကိုေမာ္လင္းတို႕နဲ႕ ပူးေပါင္းျပီး ထုတ္ေဝႏိုင္ခဲ့ပါတယ္၊

(ဝါရွင္တန္ဒီစီ ျမန္မာစားေသာက္ဆိုင္တြင္၊ (ဝဲမွယာ)၊ အန္တီေဒၚျမင့္ျမင့္၊ ထိုက္ထိုက္စိုး၊ ေအာင္ဒင္၊ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္း)

၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ အန္ကယ္က National Endowment for Democracy (NED) အဖြဲ႕ၾကီးရဲ့ Fellow အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရလို႕  ဝါရွင္တန္ဒီစီျမိဳ႕ေတာ္မွာ ေျခာက္လၾကာ (၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလကေန ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လအထိ) လာေရာက္ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္၊ ရုံးပိတ္ရက္ျဖစ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြေန႕ေတြမွာ ေမရီလန္းျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ္႕ရဲ့ တိုက္ခန္းကေလးမွာ လာေရာက္ေနထိုင္ျပီး စကားေတြအမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္၊ အန္ကယ္က ေဖေဖ့ရဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္းၾကီ း ျဖစ္တာမို႕ အန္ကယ္႕ဆီက ေဖေဖ့အေၾကာင္းေတြလည္း ၾကားသိရပါတယ္၊ အမ်ားဆုံး ေျပာျဖစ္ၾကတာကေတာ့ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႕ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈၾကီးရဲ့ အခန္းကဏၰေတြအေၾကာင္းပါ၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အေၾကာင္းလည္း အေတာ္ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကပါတယ္၊ အန္ကယ္က ေထာင္ထဲမွာ မင္းကိုႏိုင္နဲ႕ အခန္းခ်င္းကပ္ျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေနခဲ့ရေတာ့ မင္းကိုႏိုင္ရဲ့  အတည္ေပါက္နဲ႕ ေနာက္ေျပာင္ဖန္တီးျပီးေျပာတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြကို သူ႕မွာ ယံုခဲ့မိေၾကာင္းေျပာလို႕ က်ေနာ္တို႕ ရီၾကရပါေသးတယ္၊

(National Endowment for Democracy တြင္၊ (ဝဲမွယာ)၊ ထိုက္ထိုက္စိုး၊ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္း၊ အန္တီေဒၚျမင့္ျမင့္)

(National Endowment for Democracy တြင္၊ (ဝဲမွယာ)၊ Sally Blair (Fellowship Program Director)၊ အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္း၊ Carl Gershman (NED President)

NED မွာ အန္ကယ္ ေရးသားျပဳစုတင္ျပခဲ့တဲ့  စာတမ္းက "Writing Between the Lines" (စာေၾကာင္းမ်ားၾကားမွာ ေရးဖြဲ႕ျခင္း) လို႕ အမည္ရပါတယ္၊ စစ္အစိုးရရဲ့  စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႕က ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္ေနတဲ့ၾကားက ျမန္မာႏိုင္ငံက စာေရးဆရာ၊ ကာတြန္းဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ ျပည္သူ႕အက်ိဳးျပဳစာေပေတြကို ဘယ္လိုေရးဖြဲ႕ေနရသလဲ၊ အာဏာရွင္စနစ္ကို ဘယ္လိုေလွာင္ေျပာင္ေနသလဲ ဆိုတာကို ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာေတြနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းတင္ျပတာမို႕ အင္မတန္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွပါတယ္၊ အန္ကယ္႕ကို NED က တာဝန္ရွိသူေတြနဲ႕ ဝါရွင္တန္ဒီစီအေျခစိုက္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ပညာရွင္မ်ား၊ ျမန္မာ႕အေရးစိတ္ဝင္စားသူမ်ားက ေလးစားခင္မင္ၾကပါတယ္၊

(၆) ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ား

အန္ကယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းမွာလည္း က်ေနာ္တို႕ အဆက္အသြယ္မျပတ္ၾကပါ၊ အန္ကယ္တစ္ေယာက္ ရွိျပီးသား စာေပတာဝန္မ်ားအျပင္ လူငယ္စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားအတြက္ သတင္းစာပညာသင္တန္းတစ္ခုဖြင့္ျပီး ကိုယ္တိုင္ ၾကီးၾကပ္ကြပ္ကဲပို႕ခ်ေနတာ ၾကား သိရပါတယ္၊  

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒက ၂၀၁၀ ႏိုဝင္ဘာေရြးေကာက္ပြဲကတဆင့္ အသက္ဝင္လာခဲ့ပါတယ္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ အစပိုင္းမွာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအရ ဖြဲ႕စည္းတဲ့ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၊ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၊ တိုင္းေဒသၾကီးနဲ႕ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ တိုင္းေဒသၾကီးနဲ႕ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ား စတင္အသက္ဝင္လာပါတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္း (၄၉) ႏွစ္ၾကာ ေပ်ာက္ဆုံးျပီးမွ ျပန္လည္ေပၚေပါက္လာတဲ့ ပါတီစံုစံနစ္နဲ႕ လႈပ္ရွားတဲ့ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ကို က်ေနာ္ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာပါတယ္၊ 

အစပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ဟာ မဆလအစိုးရရဲ့ တစ္ပါတီစံနစ္ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္နဲ႕ ထူးမျခားနားျဖစ္လို႕ "၁၅ မိနစ္ လႊတ္ေတာ္" လို႕ေတာင္ က်ေနာ္ ေနာက္ေျပာင္ေခၚဆိုမိပါတယ္၊ ဒါေပမည့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လေလာက္လက စလို႕ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ရဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေျပာင္းလဲ သြက္လက္လာပါတယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပတာေတြ၊ တိုင္းျပည္အတြက္အက်ိဳးရွိတဲ့ ဥပေဒအခ်ိဳ႕ ျပ႒န္းတာေတြ၊ ျပည္သူလူထုရဲ့ အသံကို နားေထာင္မယ္လို႕ ေႂကြးေၾကာ္တာေတြ၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိတာေတြ စတင္ေတြ႕လာရပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္မို႕ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို အျပဳသေဘာေဝဘန္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးမည္လို႕ စဥ္းစားျပီး အန္ကယ္႔ကို တိုင္ပင္ေတာ့ အန္ကယ္က သေဘာတူတဲ့အျပင္ သူ အတိုင္ပင္ခံအယ္ဒီတာအျဖစ္ တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ "ျပည္သူ႕ေခတ္" ဂ်ာနယ္မွာ အပါတ္စဥ္ေဖာ္ျပဖို႕ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕နဲ႕ ေဆြးေႏြးေပးမယ္လို႕ ေျပာပါတယ္၊

ဒီလိုနဲ႕ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ပထမဆုံးေဆာင္းပါးကို ေရးျပီး အန္ကယ္႔ဆီ ေပးပို႕ခဲ့ပါတယ္၊ က်ေနာ္ေပးထားတဲ့ မူလအမည္က "ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို ေလ့လာသုံးသတ္ျခင္း" ပါ၊ ဒါေပမည့္ အန္ကယ္က "ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို အနီးၾကည့္၊ အေဝးၾကည့္" လို႕ အမည္ေျပာင္းေပးျပီး ျပည္သူ႕ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာ အတြဲ (၃)၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၃ ရက္ေန႕၊ ၂၀၁၂ ကစလို႕ အပါတ္စဥ္ေဖာ္ျပပါတယ္၊ ဒီေဆာင္းပါးေတြကို အန္ကယ္႔ရဲ့ အားေပးမႈ၊ တည္းျဖတ္မႈေတြနဲ႕ ေရးျဖစ္၊ ေဖာ္ျပျဖစ္ခဲ့တာမို႕လို႕ အန္ကယ္႔ကိုို အထူးေက်းဇူးတင္ရပါတယ္၊

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ (၃) ရက္ေန႕မွာ စကၤာပူႏိုင္ငံကို က်န္းမာေရးစစ္ေဆးဖို႕ ေရာက္ေနတဲ့ အန္ကယ္႕ဆီက အီးေမးတစ္ေစာင္ရပါတယ္၊ စကၤာပူေဆး႐ံုက အဆုတ္ကင္ဆာလို႕ အတည္ျပဳလိုက္ေၾကာင္း က်ေနာ္႔ကို အသိေပးတာပါ၊ အဆုတ္ႏွစ္ဘက္စလုံးမွာပ်ံ႕ႏွံ႕ေနျပီး ဦးေခါင္းခြံမွာပါ ေရာက္ရွိေနလို႕ ဆရာဝန္မ်ားက ခြဲစိတ္ကုသျခင္းမျပဳပဲ ကီမိုသရပီ (Chemo Therapy) နဲ႕ ကုဖို႕ ဆုံးျဖတ္ၾကတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္၊ ကီမိုေဆးေတြကို ေျခာက္ၾကိမ္ (Six Cycles) သြင္းရမွာျဖစ္ျပီး တစ္ၾကိမ္ကို စကၤာပူေဒၚလာ ၁၈၀၀၀ ခန္႕၊ စုစုေပါင္း စကၤာပူေဒၚလာ တစ္သိန္းေက်ာ္ အနည္းဆုံးကုန္က်ႏိုင္တယ္လို႕ ခန္႕မွန္းပါတယ္၊

ကင္ဆာေရာဂါသည္တစ္ေယာက္အဖို႕ ဒီေဝဒနာဆိုးၾကီးကို ရင္ဆိုင္ရာမွာ အေရးတၾကီးလိုအပ္ခ်က္ (၅) ခုရွိတယ္လို႕ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္၊ (၁) ကာယကံရွင္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္မႈ၊ (၂) မိသားစုရဲ့  ခ်စ္ခင္စည္းလုံးညီညြတ္မႈ၊ (၃) မိတ္ေဆြအသိုင္းအဝိုင္ရဲ့ ႐ိုင္းပင္းမႈ၊ (၄) ကုသနည္းမွန္ကန္မႈ နဲ႕ (၅) ေဆးဝါးကုသမႈကုန္က်စားရိတ္မ်ားအတြက္ ေငြေၾကးအလံုအေလာက္ရွိမႈ ျဖစ္ပါတယ္၊ အန္ကယ္ကိုယ္တိုင္က စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး အန္ကယ္႕မိသားစုဟာလည္း အန္ကယ္ကို အင္မတန္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾက၊ စည္းလုံးၾကင္နာၾကပါတယ္၊ အန္ကယ္႕မွာ အင္မတန္မွ ႐ိုင္းပင္းကူညီတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ၊ ေလးစားၾကည္ညိဳသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္၊ ေရာဂါကိုလည္း ရွာေဖြေတြ႕ရွိျပီး ကုသမည့္နည္းလမ္းကိုလည္း ဆုံးျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါျပီ၊ ဒီေတာ့ လိုအပ္ခ်က္က ေငြေၾကးပဲျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကို အန္ကယ္႔ မိသားစု မတတ္ႏိုင္ေလာက္ပါ၊ ဒါေပမည့္လည္း အန္ကယ္႕ကို ခ်စ္သူ၊ ခင္သူ၊ ေလးစားသူမ်ားက ဝိုင္းဝန္းကူညီၾကတာေတြ႕ရေတာ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါတယ္၊

အန္ကယ္႕ကို လူကိုယ္တိုင္ အားေပးခ်င္လို႕ စကၤာပူႏိုင္ငံကို သြားဖို႕ၾကိဳးစားပါေသးတယ္၊ ဒါေပမည့္ က်ေနာ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားမဟုတ္လို႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ မရွိပါ၊ က်ေနာ္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ရွိတဲ့ ဒုကၡသည္ခရီးသြားလက္မွတ္ကိုလည္း စကၤာပူအစိုးရက ျပည္ဝင္ခြင့္မေပးပါ၊ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အန္ကယ္႕ကို လူကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ဆံုျပီး အားမေပးႏိုင္ခဲ့ပါ၊  

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကင္ဆာဆိုတဲ့ မိစၦာဒိဌိၾကီးက အင္အားၾကီးမားလြန္းလို႕ က်ေနာ္တို႕ အေရးနိမ့္ခဲ့ရပါတယ္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဩဂုတ္လ (၁၁) ရက္ေန႕မွာ အန္ကယ္႕ကို က်ေနာ္တို႕ ဆုံးရွုံးလိုက္ရပါတယ္၊

(၇) ကင္ဆာက်ဆုံးပါေစ၊

ဒီမွတ္တမ္းကို ေရးေနရင္း ကြယ္လြန္သူ ကဗ်ာဆရာၾကီး ဦးတင္မိုး ေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ "ခ်စ္ေသာသူတို႕ အသက္တို၏၊ မုန္းေသာသူတို႕ အသက္ရွည္၏" ဆိုတဲ့ စကားေလးကို အမွတ္ရမိပါတယ္၊ အမည္မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာၾကီး တစ္ေယာက္ရဲ့ "လူကိုသတ္တာ၊ ကင္ဆာတဲ့လား၊ ကင္ဆာ က်ဆုံးပါေစ" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတိုေလးကိုလည္း သတိရမိပါတယ္၊ က်ေနာ္လည္း အန္ကယ္ဦးစိုးသိမ္းကို ႏွေမ်ာတသတဲ့ စိတ္နဲ႕ ဒီလို ေႂကြးေၾကာ္ခ်င္ပါတယ္၊

“ခ်စ္ေသာသူတို႕ အသက္ရွည္ပါေစ၊
ကင္ဆာ က်ဆုံးပါေစ၊”

ေအာင္ဒင္
ဧျပီလ (၃)၊ ၂၀၁၄

Mourning from Away

 

 အန္ကယ္ဦးေထြးျမင့္အတြက္ လြမ္းသူ႕ပန္းျခင္း၊ ႏိုဝင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၁၃

 

ကိုမင္းလူအတြက္ လြမ္းသူ႕ပန္းျခင္း၊ ဩဂုတ္ ၁၉၊ ၂၀၁၃

 

အန္ကယ္ ဦးစိုးသိမ္း (ဆရာေမာင္ဝံသ)အတြက္ လြမ္းသူ႕ပန္းျခင္း၊ ဩဂုတ္ ၁၅၊ ၂၀၁၃

Of My Father Part One

ေဖ ေဖ့ အ ေၾကာင္း

တစ ္။

ျမန္မာ ႏိုင္ငံ ကို နာ ဂစ္ မုန္တိုင္း ၾကီး ဝင္ေရာက္ တိုက္ ခိုက္ဖ်က္ဆီး ခဲ့တာ တစ္ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ ေန႕၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေမလ ႏွစ္ ရက္ ေန႕၊ ေန႕လည္ တစ္နာရီ ငါး မိနစ္ မွာ က်ေနာ့ ေဖေဖ ဦး ေက်ာ္ရွိန္ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့ ပါတယ္။

အသက္ ရွစ္ဆယ့္ေလး ႏွစ္ ရွိ ျပီ ျဖစ္ တဲ့ ဖခင္ၾကီး ကြယ္ လြန္ခ်ိန္ မွာ သူ႕ေဘး မွာ ရွိေနတာက ေတာ့ အႏွစ္ ငါးဆယ္ နီးပါး လက္ တြဲ ခဲ့တဲ့၊ ဘဝ ရဲ့ မုန္တိုင္း ေတြ ကို အ တူ ရင္ ဆိုင္ ခဲ့ တဲ့၊ က်ေနာ့ ေမေမ တစ္ ေယာက္ ထဲ ပါ။ သားၾကီး ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ က အေမရီကား မွာ၊ သားလတ္ ေရႊ ဖုန္းလူ က သူ႕အရင္ ႏွစ္ေထာင့္ခုႏွစ္ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္ လ မွာ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့ျပီ။ သမီး အငယ္ဆုံး မိုးမိုး နဲ႕ သမက္ ေဘာက္လြန္ တို႕ က မေလးရွား မွာ၊ သမီး မေနာ္ဟရီ နဲ႕ တစ္ဦး တည္း ေသာ ေျမးကေလး ကိုကို ေခတ ္ေန တို႕က ဩစေၾတးလ် မွာ၊ ေမေမ တစ္ေယာက္ တည္း ကိုသာ ဘဝ တ ေလွ်ာက္ လုံး အေဖာ္ျပဳ ခဲ့ ရ တဲ့ ေဖေဖ၊ ခုေတာ့ လဲ ေမေမ့ ကို တစ္ ေယာက္ထဲ ခြဲထား ခဲ့ ပါ ျပီ၊

ႏွစ္ ။

ေၾကကြဲ ရတာေတြ မ်ားလြန္း လို႕ ႏွလုံးသားက ထံုက်င္ ေနသလားမသိ၊ ေဖေဖ ဆုံးေၾကာင္း ေနရိန္ေက်ာ္ က မနက္ အေစာၾကီး ဖုံး ေခၚျပီး သတင္းေပး ေတာ့ အံ့ဩ တုန္လႈတ္မိ တာ က လြဲလို႕ အေန ထိုင္ မပ်က္ခဲ့၊ အိပ္ရာက ထျပီး ေမေမ့ ဆီ ဖုန္းဆက္ဖို႕ ၾကိဳးစား၊ အ ၾကိမ္ ၾကိမ္ ၾကိဳးစား ေပမဲ့ မေအာင္ျမင္၊ ဒါနဲ႕ ပဲ အသိေပး ရမဲ့ လူေတြ ကို သတင္း ပို႕၊ ဖုန္း နဲ႕ မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕ က ေမးတာ ကို ေျဖၾကား၊ ငိုဖို႕ သတိမရခဲ့ ပါဘူး၊

ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပးပို႕တဲ့ ေဖေဖ့ ရဲ့ေနာက္ဆုံး ဓတ္ပုံ ေတြ ကို ျမင္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ မ်က္ရည္ ေတြ မ ထိမ္းႏိုင္ မသိမ္း ႏိုင္ ျပိဳက်လာပါေတာ့ တယ္၊ က်ေနာ့ ရဲ့ ဖခင္ၾကီး၊ က်ေနာ့ ရဲ့ လက္ဦး ဆရာ၊ က်ေနာ့ ရဲ့ သူရဲေကာင္း၊ ဘဝ တပါး ကို ကူး ေျပာင္း သြားခဲ့ျပီ ….။

သံုး ။

ေဖေဖ နဲ႕ ပတ္သက္ ျပီး က်ေနာ္မသိ ရ တာေတြ အမ်ား ၾကီး ပါ၊ မႏၲေလး သား တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာက လြဲ လို႕ သူ႕ရဲ့ မိဘ ေဆြမ်ိဳး ေတြ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိပါ၊ ေဖေဖ ကလဲ တခါ မွ မေျပာ ဖူးပါ၊ က်ေနာ့ တသက္ ေဖေဖ့ ဘက္ က ေဆြမ်ိဳး တစ္ေယာက္ မွ မေတြ႕ ဖူး မ သိဖူး ခဲ့ပါ။

ေဖေဖ့ ကိုယ္မွာ ဒဏ္ရာ ေတြ အမ်ားၾကီး ပါ၊ ရင္ဘတ္ မွာ၊ ပခုံးမွာ၊ ေက်ာမွာ၊ ဗိုက္ က ဒဏ္ရာ ၾကီး က ေတာ့ ေနာက္ေက်ာ ထိ ေပါက္သြားတဲ့ လွံ စြပ္ ဒဏ္ရာ ပါ၊ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးကာလ က ရခဲ့တာ လို႕ ေျပာ ဖူးပါ တယ္၊ ပခုံး ဒဏ္ရာ က အဂၤလိပ္္ ကို ေတာ္လွန္ တုံး က ရခဲ့ တဲ့ ေသနတ္ ဒဏ္ရာ ျဖစ္ ျပီး ရင္ဘတ္ က ဒဏ္ရာ ကေတာ့ ပဲခူး ႐ိုးမ တေနရာ မွာ ေဖေဖ ပါဝင္ တဲ့ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ တပ္ဖြဲ႕ နဲ႕ ဖဆပလ အစိုးရ တပ္ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ မွာ ရခဲ့တာ လို႕ ဆိုပါတယ္၊ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႕က်င္ေရး နဲ႕ ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ ေရး မွာ ပါဝင္ခဲ့ ေပမဲ့ ေဖေဖ့ မွာ လြတ္လပ္ေရး ေမာ္ကြန္းဝင္ လက္မွတ္ မရွိပါ၊

က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ေဖေဖ့ ကို အိမ္မွာ အခ်ိန္ ၾကာၾကာ ျမင္ ရခဲ ပါတယ္၊ "ေမးစရာ နဲနဲ ရွိ လို႕ ခဏ ေလာက္ လိုက္ ခဲ့ ပါ" ဆိုျပီး လာေခၚတဲ့ ႐ိုင္း႐ိုင္း ၾကမ္းၾကမ္း လူၾကီး ေတြ ေနာက္ ေဖေဖ လိုက္ ပါသြား ျပီး တခါတခါ လနဲ႕ ခ်ီ ျပီးၾကာ၊ တခါတခါ ႏွစ္ နဲ႕ခ်ီ ျပီး ၾကာ ေပ်ာက္ဆုံးေန ခဲ့ ပါတယ္၊ ေရၾကည္ အိုင္ တို႕ ၊ အင္းစိန္ေထာင္ တို႕ ၊ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး တို႕ ၊ ဆိုတာ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ ကတဲက ယဥ္ပါးေနရ တဲ့ စကားလုံး ေတြပါ၊

အိမ္ ကို ေဖေဖ ျပန္ ေရာက္ လာ ေတာ့ လဲ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ ေတြ ေရာဂါ ေတြ နဲ႕ပါ၊ အခ်ိန္ အေတာ္ ၾကာၾကာ ေဆးကု ရ ပါတယ္၊ အဲဒီ အခ်ိန္ ေတြ က ေတာ့ က်ေနာ္ တို႕ ေမာင္ႏွမ ေတြ ေဖေဖ နဲ႕ အတ ူ ၾကာၾကာ ေနခြင့္ရတဲ့ ကာလ ေတြေပါ့၊ ေဖေဖ မရွိ တဲ့ အခ်ိန္ ေတြမွာ လဲ က်ေနာ္ တို႕ မိသားစု အားမငယ္ ရ၊ အထီး က်န္ မ ျဖစ္ ရပါ၊ ေဖေဖ့ မိတ္ေဆြ ေတြ အိမ္ ကို ပုံမွန္ လာျပီး အားေပးၾက၊ ေငြေၾကး ေထာက္ပံ့ ၾကပါတယ္၊ ေဖေဖ့ မိတ္ေဆြ ေတြ ကလဲ လူစုံပါပဲ၊ ကြၽန္းျပန္ၾကီး ေတြ၊ ေရွ႕ေနေတြ၊ စာေရးဆရာ ေတြ၊ ဆရာဝန္ ေတြ၊ သတင္းေထာက္ ေတြ၊ ဆိုက္ကား ဆရာ ေတ၊ြ ေစ်းသယ္ေတြ၊ အငွါးကား ေမာင္းသူ ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာ ေတြ၊ အစုံပါပဲ၊

ေဖေဖ က က်ေနာ့ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္ခ်စ္ အလိုမလိုက္ ခဲ့တာ ေတြလဲ အမ်ားၾကီးပါပဲ၊ သူ႕ရဲ့ ကန္႕သတ္ခ်က္ ေတြ ေၾကာင့္ က်ေနာ့ ငယ္ဘဝ မွာ လမ္းေပၚ ထြက္ ျပီး ကစားခြင့္ မရခဲ့ပါဖူး၊ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အျခား ကေလး ေတြ လို ဂ်င္ မေပါက္တတ္ ခဲ့ ဖူး၊ စြန္ မ လႊတ္ တတ္ ခဲ့ ဖူး၊ စက္ဘီး မစီး တတ္ ခဲ့ ဖူး၊ ငယ္ငယ္ ကေလး ကတဲ က ေဖေဖ က က်ေနာ့ကို တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ နဲ႕ စာ အုပ္ ေတြ တစ္ အုပ္ ျပီး တစ္ အုပ္ ဖတ္ ဖို႕ ပဲ အားေပး သင္ၾကား ခဲ့ တာပါ၊ ဖတ္ ရ တဲ့ စာ အုပ္ ေတြ ကိုလဲ ၾကည့္ၾကပါဦး၊ က်ေနာ္ ငါးႏွစ္ သား မွာ ဖတ္ရတာက ဇိနတ္ထပကာသဏီ၊ အရင္းက်မ္း၊ ေရေသာက္ျမစ္သုံးသြယ္၊ အႏုပဋိေလာမ ရုပ္ဝါဒ၊ ငါတို႕ခတ္နဲ႕ အျပိဳင္၊ စစ္ေရး ေျခာက္ေစာင္ တြဲ၊ အဲဒီ လို စာအုပ္ ၾကီး ေတြ ပါ၊ ဖတ္ ရုံတင္လား ဆိုေတာ့ မဟုက္ေသး ပါဘူး၊ ေဖ ေဖ့ မိတ္ေဆြ ေတြ က်ေနာ္ တို႕ ေတာင္ ဥကၠ လာပ က အိမ္ ကေလး မွာ စုေဝး ၾက စကား ေျပာ ၾက တဲ့ အခါ ေဖေဖ က က်ေနာ့ကို ေခၚျပီး သူ႕ မိတ္ေဆြ ေတြ ေရွ႕ မွာ အဲဒီ စာအုပ္ ၾကီး ေတြ ထဲ က စာ သား ေတြကို အလြတ္ ရြတ္ ျပခိုင္းျပန္ ပါတယ္၊ က်ေနာ္ အလြတ္ ရြတ္ ျပ တာ ကို နားေထာင္ ျပီး ေဖေဖနဲ႕ သူ႕မိတ္ေဆြ ေတြ သေဘာ က်ေန ခဲ့ ၾက တာ ေပါ့၊

က်ေနာ္ တို႕ အိမ္ကေလး မွာ အင္မတန္ ဧည့္သည္ မ်ား လွပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ရုံးပိတ္ရက္ ေတြမွာ ပါ၊

အားလုံး လိုလို က ႏိုင္ငံ ေရး သမား ေဟာင္း ၾကီး ေတြ ပါ၊ က်ေနာ္ မွတ္မိ ေန တဲ့ သူ တခ်ိဳ႕ က ဆရာ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္၊ ေလထီး လို႕ေခၚၾကတဲ့ အဘ ေလထီး ဦးအုန္းေမာင္၊ မီးရထားၾကီး လို႕ ေခၚၾကတဲ့ အဘ ဦးလွေမာင္၊ က်ဴရွင္ ျပေန တဲ့ ဆရာ ေကတီ ဦးေက်ာ္တင့္၊ ေရွ႕ေနၾကီး အဘ တီပီ ဝမ္း၊ ႐ုပ္ရွင္ ဒါ ႐ိုက္တာ ႐ႉမဝ ဦးခ်စ္စိန္၊ ဓတ္ပုံဆရာ ဥကၠ လာ ဦးဝင္းေမာင္၊ စာေရးစရာ ညိုဝင္း၊ စ သူေတြပါပဲ၊ ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ ရဲ့ အေဖ ေက်ာင္းဆရာ ကိုေနဝင္း လဲ လာပါတယ္၊ သူတို႕ေတြ အားလုံး လိုလို ေဖေဖ့ အရင္ ဆုံးပါး သြာခဲ့းၾကပါျပ ီ။ က်ေနာ္ ကအဲဒီ စကား ဝိုင္း ေတြ မွာ ေရေႏြးၾကမ္း အိုး ေတြ တ အိုး ျပီး တ အိုး ခ် ေပး ျပီး သူတို႕ ရဲ့ ဘဝ အေတြ႕ အၾကံဳ ေတြ၊ နာက်င္မႈ ေတြ၊ စြန္႕ စားခန္း ေတြ ကို တေမ့တေမာ နားေထာင္ခဲ့ရတာပါ၊

က်ေနာ့ ရဲ့ ငယ္ဘဝမွာ ေရႊယံု နဲ႕ ေရႊက်ား သက္ကယ္ရိပ္ သြား တဲ့ ပံုျပင္ ေတြ တစ္ခါမွ မၾကား ခဲ့ရပါဖူး၊ ေဖေဖ နဲ႕သူ႕ မိတ္ေဆြ ေတြ ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရး ကာလ အေတြ႕အၾကံဳ ေတြ၊ ကိုကိုး ကြၽန္း အက်ဥ္းစခန္း က တိုက္ပြဲ ေတြ၊ စစ္အာဏာ ရွင္ စနစ္ ကို ဆန္႕က်င္ ၾကတာ ေတြ၊ ဒါေတြသာ က်ေနာ့ ငယ္ဘဝ ရဲ့ အိပ္ရာဝင္ ပံုျပင္ ေတြ ျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္၊

ေလး ။

ေဖေဖ နဲ႕ က်ေနာ္ အျမင္မတူ ၾကတာေတြ လဲ အမ်ားၾကီးပါ ပဲ၊ က်ေနာ္ တစ္ဆယ့္ရွစ္ ႏွစ္ သား အရြယ္ စက္မႈတကၠသိုလ္္ စတက္ ခ်ိန္ မွာ ကဗ်ာ ေလး ေတြ စ ေရးပါတယ္၊ က်ေနာ့ ညီ ေရႊ ဖုန္းလူ က လဲ စာေမးပြဲ တဖုံးဖုံး က် ျပီး ကဗ်ာ ေရး ေနပါျပီ၊ ေဖေဖ က က်ေနာ တို႕ ကဗ်ာ ေရး တာ လုံးဝ မ ၾကိဳက္ ပါဖူး၊ စိတ္ ေလလြင့္ တယ္ လို႕ ယူဆပါတယ္၊ က်ေနာ္ က ကဗ်ာဆရာ ၾကီး ဒဂုန္ တာရာ ကို ၾကိဳက္ တယ္ ဆိုေတာ့ ေဖေဖ က ေျပာဖူးပါတယ္၊ "ကို ေဌးျမိဳင္ က စိတ္ကူးယဥ္ သမား ကြ၊ သူ႕ ကို ၾကိဳက္ ရင္ မင္း တို႕မွား းလိမ့္ မယ္" တဲ့၊

ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ တို႕ ရဲ့ ကဗ်ာ အေပၚ ႐ူး သြပ္မႈ ကို သူ တားလို႕ မရႏိုင္ေတာ့ မွန္း သိတဲ့ အခါက် ေတာ့ လဲ က်ေနာ္ မထင္မွတ္ တဲ့ အကူအညီ ေပးျပန္ပါတယ္၊ အဲဒီခတ္ ကာလ တစ္ေထာင့္ကိုးရာ့ရွစ္ဆယ္ ဝန္းက်င္မွာ က်ေနာ္ တို႕ လူငယ္ ကဗ်ာ သမား ေတြအ တြက္ မိုးေဝ နဲ႕ ႐ႉမဝ မဂၢဇင္း ၾကီး ႏွစ္ေစာင္ ဟာ မီး႐ႉးတန္ေဆာင္ ပါ၊ မိုးေဝ နဲ႕ ႐ႉမဝ ကိုပဲ ကဗ်ာ ေတြ ပို႕ျပီး မိုးေဝ နဲ႕ ႐ႉမဝ မွာ ကဗ်ာ ပါမွ ေအာင္ျမင္တယ္ လို႕ ယံုၾကည္ ၾကတာပါ၊ အဲ ဒီ မဂၢဇင္း ၾကီး ႏွစ္ေစာငီ မွာ ကဗ်ာ ပါ ဖို႕က လဲ အင္မတန္ မလြယ္ကူတဲ့ အေနအထား ပါ၊ ေဖေဖ က တစ္ေန႕ ေတာ့ က်ေနာ့ ကို စာ တစ္ ေစာင္ ေပးပါတယ္၊ "မင္း မိုးေဝ သြား ရင္ ယူ သြား" တဲ့၊ စာ က မိတ္ ဆက္စာ တိုတို ေလးပါ၊ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာ နတ္ႏြယ္ ကို အမည္ရင္း ဦး လွျမင့္ နဲ႕ လိပ္စာ တပ္ျပီး ေရးထားပါတယ္၊ "ကိုလွျမင့္ ေရ၊ အခု စာနဲ႕ လာ သူ ဟာ က်ေနာ့ သား အၾကီးေကာင္ ပါ၊ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေဖးမ ေစခ်င္ပါတယ္" တဲ့၊

က်ေနာ္ က လဲ အဲဒီ စာ ကေလး ယူ ျပီး ေက်ာက္ေျမာင္း က မိုးေဝ တိုက္ ကို သြား ပါ တယ္၊ ဆရာ နတ္ႏြယ္ ကိုေတြ႕ ျပီး ေဖေဖ့ စာ ကိုေပးပါတယ္၊ ဆရာနတ္ႏြယ္ က စာကို ဖတ္ၾကည့္ ျပီး ေဖေဖ့ ရဲ့ က်မ္းမာေရး အေျခအေနကို ေမးပါတယ္၊ က်ေနာ့ ကို လဲ လူရင္း တစ္ ေယာက္ လို ပံုမွန္ တိုက္ ကို ဝင္ထြက္ ဖို႕မွာပါတယ္၊ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့ ကဗ်ာ ေလး ေတြ မိုးေဝ မွာ ေဖာ္ျပ ျခင္း ခံရပါတယ္၊ ေဖေဖ နဲ႕ ဆရာ နတ္ႏြယ္ တို႕က ဆရာ ဦးညိုျမ ရဲ့ အိုးေဝ သတင္းစာ မွာ လက္ေထာက္ အယ္ဒီတာ ေလး ေတြ အျဖစ္ အမႈထမ္း ခဲ့ ၾက တယ္ လို႕ သိရပါတယ္၊

မတတ္သာ လို႕ သီးခံ ေနရေပမဲ့ က်ေနာ့ ဆီ လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာသမား ေတြ ကို ေတာ့ ေဖေဖ သိပ္ ၾကည့္ လို႕ မရခဲ့ ပါဖူး၊ မၾကာ ခဏ လာ ျပီး က်ေနာ့ ကို လဘက္ေရ ဆိုင္ သြား ဖို႕ ေခၚတတ္တဲ့ "ေႏြလယ္ေန" ကို သူ ေတာ္ေတာ္ မ်က္မုန္းက်ိဳး ပါတယ္၊ တခါတရံ မွ လာတတ္တဲ့ အကိုၾကီး ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ နဲ႕ ကို ေခ်ာႏြယ္ တို႕ ကို လဲ လူၾကီး လမ္းသူရဲ ေတြ ဆိုျပီး မဆက္ဆံ ပါ၊ က်ေနာ့ ကဗ်ာ သူငယ္ခ်င္း မ်ား ထဲ မွာ သူ ခင္ခင္ မင္မင္ ဆက္ဆံ တာ ေဇယ်ဝတီ မင္းလြင္စိုး လို႕ ေခၚ တဲ့ ကိုေအာင္ ျမင့္ နဲ႕ အခု ေနာ္ေဝ ႏိုင္ငံ ကို ေရာက္ေန တဲ့ ႏွင္းခါးမိုး ေခၚ ကိုေဝလင္း တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ပဲရွိ ပါတယ္၊

ငါး ။

တစ္ေထာင့္ကိုးရာ့ရွစ္ဆယ့္ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ေငြစကၠဴအေရးအခင္း၊ တစ္ေထာင့္ကိုးရာ့ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မတ္လ အေရးအခင္း၊နဲ႕ ဂြၽန္ လ အေရးအခင္း၊ ေတြထဲ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ ေတြကစျပီး က်ေနာ္ အိမ္ မွာ မေနရဲ ေတာ့ပါ၊ ေနရာမ်ိဳးစုံ ေရႊ႕ေျပာင္း ပုန္းေအာင္း ေနခဲ့ရ ပါတယ္၊ အဲဒီ အခ်ိန္ ေတြမွာ က်ေနာ့ ကို လက္ခံ ဖြက္ ထားေပး ၾက တာ က ေဖေဖ့ ရဲ့ မိတ္ေဆြ ၾကီးမ်ား ပါပဲ၊ သူတို႕အား လုံး က သူတို႕ရဲ့ မ်ိဳးဆက္ ထဲက ကေလး တစ္ေယာက္ သူတို႕ မ ျပီး ျပတ္ ခဲ့ တဲ့ တာဝန္ ေတြ ကို ဆက္ျပီး ထမ္း ေဆာင္ေနတာကို ဂုဏ္္ယူၾက ဝမ္းသာၾက ပါတယ္၊ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေဖေဖ ဟာ သူ႕ရဲ့ မိတ္ေဆြ မ်ား အလယ္မွာ သူ႕သား ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ ဂုဏ္ တက္ေနခဲ့ ရတာေပါ့၊

ဒါေပမဲ့လဲ မတူညီ မႈ ေတြ က ေတာ့ ရွိေနတာပါပဲ၊ တစ္ေထာင့္ကိုးရာ့ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အေရးေတာ္ပံု ၾကီး ရဲ့ အျမင့္မားဆုံး ကာလ မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ ၾကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း ဦးႏု က စင္ျပိဳင္အစိုးရ တည္ေထာင္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ က အဲဒီ စင္ျပိဳင္အစိုးရ ကို လက္ေတြ႕ အေျခအေန အရ လိုအပ္ တယ္ လို႕ ယံုၾကည္ ျပီး ပထမ ဆုံး ေထာက္ခံ ခဲ့ပါတယ္၊ ဒါတင္မက စင္ျပိဳင္အစိုးရ ကို အမ်ားက ေထာက္ခံ ၾက ေအာင္ လဲ စည္းရုံး ခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လဲ ဘဘ ဦးႏု က က်ေနာ့ ကို အစိုးရ အဖြဲ႕ အတြင္းဝန္ အျဖစ္ တာဝန္ေပး ခန္႕အပ္ပါတယ္၊ ဒါ ကို ေဖေဖ နဲ႕ သူ႕မိတ္ေဆြ ၾကီးမ်ား က သ ေဘာမက် ၾကပါဖူး၊ အတိတ္ကာလ က အျဖစ္အပ်က္ ေတြ အတြက္ ဦးႏု ဟာ သူ တို႕ ေထာက္ခံရ လက္တြဲရမဲ့ လူ မဟုက္ပါဖူး၊ ဒီ ေတာ့ သူ တို႕ထဲ က တစ္ ေယာက္ လို႕ သတ္မွတ္ ထား တဲ့ က်ေနာ္ က ဦးႏု အနား မွာ ေထာက္ခံေနတာ သူတို႕ လက္မခံ ႏိုင္ပါဖူး၊

ဒီလိုနဲ႕ သူ႕မိတ္ေဆြ ၾကီးမ်ား ရဲ့ တာဝန္ေပးခ်က္ အရ က်ေနာ္ ပုန္းေအာင္း ရာ ေနရာ ကို ေဖေဖ တစ္ေယာက္ ေန ပူ ၾကီးထဲ မွာ ထီးအနက္ၾကီး ေဆာင္း ျပီး ေမာၾကီးပန္းၾကီး ေရာက္လာခဲ့ ပါတယ္၊ က်ေနာ့ ကို ေတြ႕ေတြ႕ ခ်င္း ေဒါသတၾကီး နဲ႕ ဦးႏု ကို မေထာက္ခံ ဖို႕၊ ဦးႏု ရဲ့ စင္ျပိဳင္အစိုးရ က ႏႈပ္ထြက္ ဖို႕ ေျပာပါတယ္၊ က်ေနာ္ ကလဲ က်ေနာ့ ယံုၾကည္ မႈ ကို ျပန္ျပီးရွင္းျပပါတယ္၊ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ့ ကို ေျပာ မရေတာ့တဲ့ အဆုံး ေနပူၾကီး ထဲ မွာ ပဲ ေဖေဖ တစ္ေယာက္ ေဒါသတၾကီး နဲ႕ ထီးအနက္ၾကီး ေဆာင္းျပီး ထြက္ခြါ သြား တာ ကို ေငး ၾကည့္ ရင္း က်ေနာ္ က်န္ရစ္ ခဲ့ရပါတယ္ ၊

ေျခာက္ ။

အခု လဲ က်ေနာ္ က်န္ရစ္ခဲ့ ရျပန္ ပါျပီ၊

ေျပာမရ တဲ့ သား တစ္ေယာက္ ကို အျပစ္ ေတြ နဲ႕ ခ်န္ ထားခဲ့တာလား…..။။။။။။။။။.

ေအာင္ဒင္

ေမလ ငါး ရက္၊ ႏွစ္ေထာင့္ကိုး

Passing of My Father

Passing of My Father, U Kyaw Shein

May 2, 2009

On the day of the one year anniversary of the Cyclone Nargis, May 2, 2009, my father U Kyaw Shein (84 years old) passed away at 1:05 PM at our family home in suburban Rangoon.

He was not only my father, but also my mentor and my hero, who had fought for independence from the British and Japan during the 1940s, and challenged the military dictatorship in his entire life. As a member the Communist Party of Burma (CPB), leader of Trade Union, editor and journalist, he worked hard to help his country for better future, stood for the abused and poor and confronted the injustices.
Therefore,

he spent more times in Insein prison and Ye Kyi Aing interrogation center of the Military Intelligence than with family.

He taught me to stand for the truth and fight for the truth. He was the major driving force of me when I started to join in anti-government activities in 1980s. When I was in prison, he was detained twice, 14 days each, by military intelligence and interrogated for the letters that I smuggled out from the prison to my colleagues.

Now, he left us without seeing the freedom of his beloved country from the military dictatorship, which he lad longed and fought for.

I lost two of my family members in less than two years. My younger brother Taryar Min Wai passed away on August 5, 2007 and now my father passed away on May 2, 2009. I couldn’t see them before they died. I hope they will forgive me for not being with them at their last days.

I appreciate my friends who are now around my mother, consoling her on my behalf, and helping her to make the funeral. All I can do is making good things more and more and sharing merits to my father and other unsung heroes, who sacrificed their lives for the people of Burma during the long and difficult journey to democracy. I believe my father will rest in peace.

I wish no one suffers such a tragedy anymore.

Aung Din