Rose on the Moon Train

လရထားေပၚက ႏွင္းဆီ

ေအာင္ဒင္/ ဒတၳ
ဩဂုတ္ ၂၃၊ ၁၉၈၄

ၾကည့္လိုက္ၾကစမ္း
ခရမ္းျပာေရာင္ေတြ၊ မရမ္းဝါေရာင္ေတြ
ေလဟာနယ္ ပတ္လမ္းမွာ
ကမၻာရဲ့ ဇရာပံုရိပ္
ျဒပ္တို႕ တိပ္ဆိတ္စြာ အိပ္ေပ်ာ္
အိပ္မက္တို႕ရဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံ
မနက္ျဖန္မွာပြင့္မည့္ပန္း
မာနျဖင့္ လန္းဆန္းေစ့မယ္…၊

…သြားၾက
ဒါဟာ…ဘဝေလွကား
အဆင္းအတက္မ်ားဖို႕မလို
ခြၽင္းခ်က္ထားဖို႕ စကားတခ်ိဳ႕ရွိရဲ့
ျပန္ခဲ့ေတာ့ကြယ္
ညဟာ အလည္လြန္ေနျပီ
နာရီလက္တံတို႕ကို
ၾကိမ္တို႕ ၾကိမ္းေမာင္းသင့္ျပီေကာ…၊

…အို …လွႏိုင္အားပါဘိ
ပကတိရဲ့ ဇစ္ျမစ္
ရနံ႕အစစ္ရွိတဲ့ပန္း
ျမင့္ျမတ္သူတို႕ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းမွာ
ခန္းနားဝင့္ထယ္ေနရဲ့
ေနျခည္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေမႊး႐ိႈက္
ေလျပည္သဲ့သဲ့ေထြးပိုက္
လူတခ်ိဳ႕နဲ႕ေတာ့ မထိုက္တန္ေပဘူး…၊

…မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္
အေသြးအသားေတြ ေရာင္းဝယ္ေနၾက
ဘဝတခ်ိဳ႕ရဲ့ အရင္းအႏွီး
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးၾကီးထားရင္
ဆနၵေမွ်ာ္စင္ကို ေလထဲမွာေဆာက္
ေျခသလုံးအိမ္တိုင္တေယာက္ရဲ့ ဟာသစကား
ခင္ဗ်ားအဖို႕ေတာ့ ခါးသီးလိမ့္မယ္…၊

သီခ်င္းေတြက ညေလကိုခိုစီး
ဝမ္းနည္းစကားကို ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ညည္းေနၾက
"အစဥ္အလာကို ရိုေသတတ္ရင္
အဆုံးအမကို နာခံတတ္ရင္
ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းမွာ ရႊံ႕မစင္ႏိုင္ဘူး" တဲ့
ဦးေခါင္းတို႕ရဲ့ ငံု႕ျခင္းပံုျပင္
ရာဇဝင္အိုရဲ့ ဂီတ
ေသြးေၾကာထဲက မာနကို ထိပါးေနသပ…၊

သိနားလည္မႈတခုအတြက္
ျပကၡဒိန္နံရံေပၚလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့
လူတစုပိုင္တဲ့ ဆည္းဆာမွာ
အရွိန္အဝါနဲ႕ အေရာင္အေသြးတို႕ထြန္းပ
ဘဝသီခ်င္းကို သၾကားခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕ေသာက္
ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္မွာ
ရြက္ေျခာက္ေႂကြသံက အစ
ဆူညံစူးဝါးလွပါေပါ့…၊

ခြင့္လႊတ္ၾက
ခြင့္လႊတ္ၾက
၁၈ ရာစုအေသြးအသားနဲ႕လူ
ဆံပင္ျဖဴျဖဴကို တေခ်ာင္းခ်င္းေရတြက္
မ်က္ေျဖလကၤာကို အသက္ရွည္ေဆးလိုခ်စ္မက္
"ေနာက္တေန႕မနက္မွာ မ်က္ႏွာသစ္မယ္" တဲ့
ထမင္းသိုးတထုတ္လိုစြန္႕ပစ္ခဲ့ၾက
အိပ္မက္ေဟာင္းနဲ႕အတူ ကေနပါေစ…၊

အခ်စ္ေရ
တို႕အတူေနၾကပါစို႕
ညေနခင္းတခ်ိဳ႕မွာ ေတးသံကေလးေတြသာတုံး
အခ်ိန္အခါတံတိုင္းရဲ့ေနာက္မွာ အမုန္းအိပ္ေပ်ာ္ေနရဲ့
႐ူးသြတ္တဲ့ပန္းမ်ားရဲ့ ရာဇဝင္
မိႈင္းမိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ေသြးပ်က္ရင္ျပင္
တို႕ေကာင္းကင္ၾကီးက စိတ္မခ်ရဘူး မဟုတ္လား…။။။

(လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ႏွစ္က ကဗ်ာ၊ ၂၀၁၁ ဂ်န္နဝါရီလ မွာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ျပန္ရရွိခဲ့တယ္၊)

(ပန္းခ်ီကား၊ ထိန္လင္း ရဲ့ One World 1)